Kineziterapija

Kineziterapija - Fizikalna terapija Dunavski, Novi Sad

KINEZITERAPIJA (klinička) je deo rehabilitacijskog programa koja akcenat stavlja na posebno osmišljene vežbe u svrhu  brže  rehabilitacije nakon odredjenih kliničkih stanja (stanja nakon moždanih udara, pos-hiruška rehabilitacija pa do dijagnoza poput cervikalnog ili lumbalnog  sindroma, karpalnog tunela, sindrom smrznutog ramena, ispravljanja fizioloških lordoza…)

 

Kineziterapija obuhvata aktivne i pasivne vežbe.

AKATIVNE VEŽBE SE MOGU PODELITI U TRI DELA:

  1. Aktivne potpomognute
  2. Aktivne nepotpomognute
  3. Aktivne vežbe sa otporom

Može se primenjivati i terapijski i preventivno jer su kontraindikacije minorne ako se stručno izvodi sa fizioterapeutom.

KLINIČKA KINEZITERAPIJA MORA BITI STRUČNO VODJENA I DOZIRANA jer  dobar  fizioterapueti mora odlično pozavati opšte stanje organizma (rad kardiovaskularnog sistema, nervnog sistema, respiratornog sistema, zanimanje/profesija pacijenta, nasledne bolesti, da li je sprotski aktivan ako jeste koji sport je u pitanju, kako se hrani… i sl.

OPŠTI TERAPIJSKI EFEKTNI KLINIČKE KINEZITERAPIJE SU:

  1. Stvaranje pravilnog refleksa pokreta kao i motoričke aktivnosti
  2. Povećanje radijusa pokretljivosti u zglobovima
  3. Augmentacija mišićne mase i elastičnosti
  4. Poboljšanje funkcije respiratornih organa, organa za varenje, kardiovaskularnog sistema

Prednost kineziterapije jeste ta što u pokretu učestvuje više fizioloških struktura:

  • Koštani sistem
  • Mišići
  • Zglobovi
  • CNS
  • PNS

Pored ove prednosti, nezaobilazno je spomenuti da svaka fiziološka struktura koju smo gore pobrojali, za sobom vuče i odredjeni sistem ili deo sistema koji je povezan sa njim pa tako u pokretu pored mišića, zglobova, CNS-a učestvuju kompleksniji sistemu poput: kardiovaskularnog, respiratornog, endokrinog.

Zbog te svoje speficičnosti ne koristi se isključivo u fizikalnoj terapiji i rehabilitaciji već i u situacijama bolesti srca i krvnih sudova, bolesti respiratornih organa, neuroloških i nefroloških poremećaja.

Kod primene kineziterapijskog tretmana jako je bitno da fizioterapeut zna šta radi i da zna dobro da dozira vežbe. Prilikom forsiranja kineziterapijskih tehnika može doći do preteranog zamora kod pacijenta ili do oštećenja tek saniranog tkiva, a to niije dobro kod rehabilitacije. Tom prilikom mora se napraviti pauza u vežbanju i nakon toga kad lekar da zeleno svetlo može se nastaviti sa kineziterapijom, ali ovog puta obazrivije.

Najčešći oblici kineziterapije koji sprovode:

  • Vežbe relaksacije
  • Vežbe pravilnog disanja
  • Vežbe sa cervikalni i lumblani sindrom
  • Kineziterapija kod perifernih artroza (artroza sitnih zglobova, gonartroza, koksartroza)
  • Kineziterapija nakon fraktura kostiju, sportskih i standardnih povreda gde deluje fizikalna terapija
  • Tretiranje kifoze i skolize
  • Vežbe sa korekciju ravnih stopala
  • Edukacije zaštitnih položaja i pokretea
  • Kineziterapija za osteoporozu